| K !i K's profileK !i KBlog |  Tools  Help |
|
August 17 17 สิงหาคม 2549ขอบคุณทุกความดีงามของทุกๆคน
พี่ป๋องแป๋ง (หรือจะเรียกพี่ท๊อปดีหว่า) :: พี่ที่เป็นอีโร่ไอที 555 เป็นรุ่นพี่ที่ทำให้รุ่นน้องอย่างหนูรู้ว่า
โลกไอทีมันน่าพิศวง มันน่าค้นหา และน่าศึกษาเยี่ยงนี้ ถึงแม้หนูจะอยากเรียน ICT ศิลปากรใจแทบขาด
ก็อด! เอาเป็นว่า ถ้ามีลูกจะส่งลูกมาเรียนที่นี่ ดีมะ? กำ ก็ไม่เป็นไร เรียนที่นี่ก็มีความสุขดี
อยู่ในสายงานไอทีที่รักเช่นกัน ^^
อาจารย์ป้อม :: วันเวลาที่แสนจะดีในอดีตที่ผ่านมา ช่วยส่งให้หนูอยากเป็นคนดีของอาจารย์ในทุกๆด้าน
แต่คงมีบางอย่างที่เราสองคนยังไม่ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน อันเป็นต้นกำเนิดของปัญหาที่หมักหมมจนถึงทุกวันนี้
จริงๆ หนูก็ผิดนะอาจารย์ ขอโทษค่ะ !! แต่ก็อยากขอบคุณในทุกๆวันที่ผ่านมา ที่อาจารย์ทำให้หนูรู้สึกดีๆ ทุกๆอย่าง
ฉุดหนูขึ้นมาจากวันที่เลวร้าย จน ณ วันนี้ที่หนูพร้อมที่จะก้าวเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนดีของครอบครัว อาจารย์ และประเทศชาติค่ะ
อาจารย์ทุกๆท่าน :: เป็นเด็กม.ปลายที่ช่างแสนสนุก สุดหรรษายิ่งนัก ขอขอบคุณอาจารย์ทุกๆท่าน
ที่ประสิทประสาทวิชามา กล่อมเกลาให้เราเป็นคนดี (?) อาจมีทั้งประสบการณ์ที่ดีบ้าง วุ่นวายบ้าง
สับสนบ้าง เฮฮาบ้าง แต่ทุกๆอย่างล้วนเป็นแรงผลักดันให้อนาคตของเราก้าวไป ขอบคุณค่ะ ทุกๆอาจารย์
เพื่อน ธ.ร. :: จริงๆ ฉันน่ะไม่ใช่เพื่อนที่ดีของเพื่อนๆธ.ร. ก็ว่าได้แห๊ะ แบบว่าๆๆ แทบจะไม่เคยติดต่อพวกมันเลย
ตั้งแต่ฉันจบมาเนี่ยะ -*- ถามว่าเรียนหนักไหม ก็หนักนิดหน่อยน่ะ หนักสู้พวกแกบางคนไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ฉันก็ยังทำตัวแย่ๆ ใส่พวกแกจนได้ กำ !! แต่ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงวันเวลาเก่า ได้เห็นรูปพวกแกสมัยสาวๆหนุ่มๆ(?)
ก็แอบยิ้มทุกทีไปซิเอ้า เออ! พวกแกมันน่ารักว่ะ แอ็คท่าถ่ายรูปปานจะเป็นนางแบบอย่างงั้นเลย ฮาดี
ยิ่งรูปนิวนะ ดูกี่ทีกี่ที ก็ฮา เจ๊คนนี้เกิดมาเพื่อฮาหรอว่ะเนี่ยะ 5555
เพื่อน IST :: เออ พวกแกเป็นเพื่อนที่ดีว่ะ ไม่รู้จะอธิบายไงดี แต่แกดีกับฉัน ดีกับทุกๆคน
แม้บางครั้งฉันจะวีนแตกไปบ้าง นั่นเป็นเพราะฉันวีนแตกนั่นเอง -*- แต่พวกแกก็เหมือนจะไม่โกรธฉัน
ดีว่ะๆ 555 สิ่งหนึ่งที่ฉันหวังอยากให้พวกแกเป็นก็มีอยู่เรื่องเดียว "ช่วยจบพร้อมๆกันเถอะนะ อยากรับปริญญาด้วยกัน"
แกก็คงรู้ๆ ว่าทำอย่างไรจะจบพร้อมๆกัน อ๋อ!! ฉันนึกออกและ ถ้าใครซักคนนึง ดันตกวิชาตัวต่อขึ้นมา
เราทุกคนจะช่วยกันดรอปของตัวเอง รอเพื่อน อ๊ะ!! จริงป๊ะ -*- 555 (เกินไปและ) เอ๊ .. แต่ก็น่าจะลองทำดูนิ๊
เป็นสีสันทะมึนๆให้กับชีวิตดี ซะงั้น !!
อาจารย์ขวัญ :: (ถ้าลืมคนนี้ไปนะ เหอๆ) อาจารย์ขวัญหรอ ไม่รู้จะสาธยายเรื่อง she ยังไงดี เอาเป็นว่า รู้ๆกันอยู่ ..
ทุกวันนี้แม่จะไม่ได้โทรหาบ่อยมากๆเหมือนที่ผ่านมา ไม่ได้เจอหน้า ปะทะความสวยงามกับแบบเมื่อก่อน
แต่ฉันก็สวยเสมอ (อันนี้ไม่เกี่ยวและ) ฉันก็ยังพึงระลึกอยู่เสมอว่า มีปัญหาอะไรก็นึกๆ ถึงจารย์ขวัญเข้าไว้
she มีทางแก้ให้ตลอด ไม่รู้ she ไปสรรหาทางแก้มาจากไหน อาทิ
"อาจารย์.... (ลากเสียงยาว) หนูติดเกมส์ง่ะ แบบว่าๆ มันติด" (ปัญญาอ่อนอีกตรู)
"อ้าว.. แล้วทำไมถึงติดหละ"
"ก็แบบว่าๆๆ.. มันอยากเล่นน่ะ เล่นแล้วมันสนุกดี" (!!~+!!??*)
"อยากเล่นก็เล่นไปสิ ไม่เห็นเป็นไร"
"บร้า... ไม่ดีหรอก เล่นแล้วก็ไม่ได้อ่านหนังสือ เดี๋ยวเรียนตกอ่ะ"
"อ๊ะ... เห็นมะ? ก็คิดได้อยู่ จะมากังวลทำไมกัน"
"^[0-9a-z]+[@][0-9a-z]+\.(com|net)$" (เอ๋อไปเลย เจอคำแนะนำแบบนี้ 555 นั่นดิ มีสมองก็คิดเองได้นี่หว่า 5555)
((รู้สึกไอ้รหัสบะคึกบะครึ๋ยข้างบนจะเป็นการใช้ Regular Expression ตรวจสอบการเข้าอีเมล์นะ ของ php ไง แหม!! ทำไปได้))
พอเห๊อะ 555 ไอ้ที่เขียนมายาวยืดแบบนี้ เพราะว่าปีนี้ 20 แล้วไง "เป็นผู้ใหญ่แล้ว แว้ว แว้ว แว้ว แว้ว" (ปีหน้าจะเป็นกำนัน 555) (ขำตายหละ) -*-
อ้อ !! เมื่อคืนวันที่ 16 อุตริเปิดมือถือ เพราะแอบคิดว่าอาจมีบางคนจำได้ (ซึ่งปกติไม่เคยเปิดมือถือตอนกลางคืนเลย) อื้ม.. ขอบคุณ สมบัติ , บุ้ง(ถึงแม้พี่จะไม่ได้เขียนถึงบุ้งในนี้ แต่เราก็เข้าใจกันดีนะ ^^) , แอ้(6/2) (ว่างๆ ฉันจะโทรไปเมาท์นะแก) , อิปิง และ คุณมะ กรี๊ดดดดดดดดด คุณมะส่ง SMS เป็นด้วย เอ้า! 5555
ครับ! ขอบคุณทุกๆคนนะ แม้จะไมได้เอ่ยไว้ในนี้ (เพราะไม่ไหวพิม)
และที่สำคัญ ขอบคุณเอกองค์อัลเลาะห์ค่ะ
ปล* - เชื่อไหม ทุกวันนี้ยังทำใจกับคะแนน Data Structure And Algorithrms ไม่ได้เลย
- เริ่มรู้สึกชอบ php + eng ขึ้นมาแล้ว
- วิชาอื่นๆ ก็โอเคนะ น่ารักน่าสนุกดีชอบๆ
Edit เพิ่มหน่อย ของมันแรง (18ส.ค.49)
ผ่านมาแล้วกับวันเกิดทีทำให้ฉันฝันหวาน ซึ่งสามารถนำไปเขียนไดอารี่เล่มจริงได้ถึง 3 หน้า (น้อยว่ะ)
ประเดิมเริ่มแรกด้วย โทรศัพท์ดัง เอ้า! เพื่อนตามให้ลงไปกินข้าว เอ้า มาแปลกๆ เออๆ เดี๋ยวไปๆ ก็เดินลงไปกินข้าวที่ตึกเอ อ๊ะ แน่นอน ว่าฉันต้องเดินสวย -*- (อะไรเนี่ยะ) ไปถึงโรงอาหาร นึกในใจ เฮ้ย! ไมพวกมันมากันหมดครบแกงค์เลยว่ะ ปกติมาสายตลอด ก็แอบนึกในใจ รึว่ามันอาจมีไซเพอร์ เอ้ย เซอร์ไพรส์ให้เรา โอ๊ะๆ อย่าคิดไปเลยดีกว่า เราก็ไม่ได้บอกใครซักหน่อยว่าวันนี้มันวันอะไร แถมเดี๋ยวคิดไปไกล จะหน้าแตกเปล่าๆ 55 กินข้าวๆๆๆๆๆ กินเสร็จ เข้าห้องน้ำๆๆๆๆๆๆ
ออกมา !!!! "กิ๊ก.... แอปปี้เบิร์ดเดย์นะ" สอดส่ายสายตาไปพบกัน เค้ก เอสแอนด์พี 2 ปอนด์เห็นจะได้ นึกในใจ "อุว๊าก แว้ก แบร้ก โอก โฮก กำ จ๊าก " (แถวบ้านเรียกอึ้ง) แบบๆๆๆ แบบว่าๆๆๆๆๆ ไม่ได้มีเค้กวันเกิดมานานเกิด 10 ปีแล้ว แว้กกกก เปิดกล่องขึ้นมา เค้กช๊อกโกแลต โว้วววววววว ซึ้งซะจนฉันสวยไปเลย นี่ก็พาลตกอกตกใจไป 1 ประเด็น ยังไม่หมด หนูเมย์กล่าวคำแฮปปี้เบิร์ดเดย์ พร้อมกับของขวัญ 1 ชิ้น
นึกในใจ "ขอให้เป็นน้องมินิเทอญญญญญญ" แล้วก็ค่อยๆ ค่อยๆ แกะกล่องออกมา ไม่อยากให้กระดาษฉีก แต่ด้วยความอดรนทนไม่ไหว "กุขอฉีกแล้วกันวุ้ย" เฮ้ย !!! น้องมินิจริงๆ MINI COOPER สีแดงฉานสาดใส่สายตา (กุแทบเป็นต้อกระจกกระทันหัน) อารมณ์นั้น ไม่รู้จะขอบคุณพวกแกอย่างไรดี อยากจะขอพวกแกแต่งงานซะทุกคนไป เอามะ?
พวกแกบอกว่าอยากตอบแทนในสิ่งที่ฉันทำให้ เอ๊ะ! ฉันทำอะไรดีๆ ใส่พวกแกด้วยหรอ อ๋อ นึกออกแล้ว ทำสวยใส่นั่นเอง -*- (ตลกละ) จริงๆ อยากจะบอกนะ ว่าพวกแกน่ะดีกับฉันมากๆ มากจนไม่รู้จะอย่างไรดี คำขอบคุณที่ฉันได้เอ่ยไปในตอนนั้น นั่นคือคำขอบคุณที่ออกมาจากโคตรของใจจริงๆ "โคตรรักพวกแกเลยว่ะ"
ถึง ปิง! ฉันถามแกว่า แกรู้ว่าจะให้ของขวัญฉัน แล้วจะส่ง SMS มาให้ตอนกลางคืนนั้นทำไมอีกหรอ
มันตอบว่า ก็กุตั้งใจจะส่งนี่หว่า ที่จริงอยากส่งคนแรกด้วย แต่โทรศัพท์มันปะหล่งป๊ง แกรู้ไหม คำตแบของแกมำทำให้หัวใจวัยชราอย่างฉัน พองโตเสียยิ่งกระไร คำตอบง่ายๆ เข้าใจง่ายๆ แต่ไอ้สิ่งง่ายๆของพวกแกทุกคนนี่หละ ที่คอยเติมเต็มความเป็นเพื่อนให้สมบูรณ์ ซึ้งมะ? 5555 ยังไม่หมดว่ะ เรื่องมันเยอะ หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญได้ผ่านไป ฉันก็เดินถือน้องมินิ ทั่วราชอาณาจากของมหาลัน
ประหนึ่งว่าอยากประกาศให้โลกรู้ "มินิของตรูเว้ย " 555 จากนั้นก็กลับบ้าน เอ้า! มีพัสดุส่งถึงน.ส.มินตรา รื่นสุข นี่นา (ใครว่ะ อ๋อ ฉันเอง) (ตลกตาย) (ก็ยังจะเล่นอีก) อ๊ากกกกกก จารย์ขวัญส่งมา กรี๊ดดดดดดด พอดีวีนเป๊ะเลย ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าของในนั้นเป็นอะไร เพระได้ Request ขอกันดื้อไปแล้ว แต่มันก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่ว่า น้องไดเล่มใหม่ของฉันหน้าตาจะเป็นอย่างไรน๊า ปรากฏสิ่งที่เห็นกะตา โหว เล่มนี้ใหญ่โคตร สวยนะสวย สวยเหมือนคนให้ ฮิ้วววววว (ยอมชมวุ้ย) ตื่นเต้นมาก ใช้เวลายาวนานในการควานหาจ.ม.น้อยจากผู้ให้ เจอแล้ว! อ่านไปเขิลไป บิดตัวไป 5555 แต่ชอบบรรทัดสุดท้ายที่สุดแล้ว แต่คำนี้บอกบ่อยๆไม่ดีนะ แบบว่ามันเขิลลลลลลลลลลล จากนั้นจึงปฏิบัติการโทร.ไปขอบคุณอ.ขวัญ ใช้เวลาในการขอบคุณ 49.03 นาที (เรียกว่าเมาท์จะดีกว่ามั้งเนี่ยะ) จากนั้นก็ไปทำดาต้าต่อยัง 12.00 กว่าๆ แล้วนอนฝันหวาน
จบ! ดีกว่า เอาดื้อๆ แบบนี้หละ
ปล * ความรู้สึกกับอาจารย์ขวัญ คงไม่ต้องเขียนแล้วมั้ง มันเก็บลึกอยู่ในใจ อ่่ะฮิ้วววว
ปล * (อีกที) ฉันจะค้างบลอกวันนี้ให้ตราบนานเท่านาน    // เห็นรูปตัวเองแล้วตลก แต่ช่างกล้ามาลง -*-
August 09 โซ ซีเรียสจากคะแนนการสอบที่ออกมา 1 วิชาแล้วในระยะเวลาเกือบ 2 อาทิตย์มานี้
ซึ่งถือได้ว่าประกาศได้ล่าช้ามาก ไม่รู้ว่าจะปล่อยให้นักศึกษาลุ้นเล่นๆทำไมกัน
เศร้านะ มาจนถึงวันนี้ก็ยังทำใจไม่ได้ เฝ้าแต่คอยถามตัวเองว่า
ที่แล้วมาพยายามทำไมกัน !!! แต่ไม่ใช่จะเลิกพยายามหรอนะ จะพยายามต่อ
พยายามต่อบนคำถามเดิมๆที่มันวนๆอยู่เนี่ยะหละ
คนเราเมื่อมันเคยวิ่งไปถึงจุดสูงๆได้แล้ว พอมันตกลงมา
มันก็เจ็บใช่ไหมหละ แต่ก็ต้องขอบใจคำพูดหนึ่งจากแอ้ในวันนั้นว่า
"แกทำดีที่สุดแล่วนี่"
เออว่ะ ใช่ ! ลืมไปว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว
เพราะแก่นแท้ของการเรียน มิใช่อยู่ที่การสอบวัดความรู้เท่านั้น
มันน่าจะขึ้นอยู่กับว่าเราได้ความรู้จากการเรียนต่างๆ มาใช้ได้อย่างไรต่างหากหละมั้ง
ถ้าคิดว่าตอนนี้พอมีความรู้จะทำกินกับชาวบ้านได้แล้ว ก็ไม่เห็นต้องมากังวลต่อ
ไอ้ทุกอย่างที่ว่ามาเนี่ยะ คือคิดได้ไง แต่ทำไม่ได้ นี่หละปัญหา
บางทีพระเจ้าก็ทำให้เราได้เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่ในโลกใบนี้
เนื่องจากอดีตเราเองที่ปิดกั้นที่จะรับรู้ เอ้า! เรียกว่าโง่เงียบๆนั่นเอง
เพราะฉะนั้น ผ่านมาตอนนี้ ก็อยากให้ตัวเองได้เก็บทุกประสบการณ์
จะดีจะเลวจะร้ายอย่างไร มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดี
มันจะได้เป็นสิ่งที่ต่อเติมความฝันในอนาคตไงหละ
อย่างที่หลายๆคนรู้ ฉันน่ะ มีความฝันอยากจะเรียนต่อโทต่างประเทศ
ฝันเลยหละ ฝั่นเฟื่องๆ ไปเรื่อยๆ มีอยู่วันนึงมานั่งนึก
ฉันเนี่ยะ ติดบ้าน เป็นห่วงโต๊ะ(ยายในภาษาอิสลาม) ถ้าฉันได้ไปจริงๆ
ฉันจะทำยังไงดีว่ะ เกิดมาไม่เคยอยู่ตัวคนเดียวด้วย ภาษาบ้าเบก็ไม่เป็น
คิดไปคิดมา เลิกคิดเหอะ ฝันเฟื่องอีกและตู
แม้ตอนนี้จะเรียนมหานคร ก็รู้ได้ว่าเรามีความรู้ได้เท่าหางติ่งของเด็กรัฐ
จะสู้ไปเรื่อยๆ ก็เหนื่อยไปพักๆ
นึกถึงอนาคตก็ไม่รู้ว่าจะออกมาแนวไหน ..?..
ไม่อยากเครียดอีกแล้ว หันไปสู้ดีกว่า! July 14 เทศกาลลับสมองเหนื่อยกับชีวิต เพราะ
เทศกาลลับสมอง
กลัวเกรดตก -*-
(ไม่ต้องกลัวหรอก ตกแน่ๆ)
เรื่องความรัก
ก็ละทิ้งไปเรียบร้อย
(เพื่อนๆจ๋า กรุณาอย่าแซวหรือพูดถึงคนนั้นให้ได้ยินอีกเลยนะ)
และ
ขาดการติดต่อจากโลกภายนอกมหาลัยไปแล้ว
อยากขยันให้มากกว่านี้
เพื่อเพื่อน และเพื่ออนาคตตัวเองด้วย
ปล*
กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ปรากฏการณ์ประวัติศาสตร์การ ที่ BEC TERO HALL กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ซักวันนึงฉันจะเป็นหนึ่งในคนมินิเว้ย
June 17 เมื่อ (ได) ไม่อยู่ #4ไม่คิดเลยว่าจะมี "เมื่อ (ได) ไม่อยู่ #4 " เกิดขึ้น
โอ้ย โอย โอ้ย คิดถึงไดจริงๆ คราวนี้ไดไปลพบุรีเสียนานเลย
เวลาไดอยู่ ก็ไม่อยากจะเขียน แต่พอไดไม่อยู่นะ นึกคิดถึงขึ้นมาทุกวันซิเอ้า
คนเรานี่ก็แปลกเน๊อะ พอเวลามีสิ่งดีๆข้างๆกาย
กลับไม่รู้สึกอะไร พอจะจากไปหละ เริ่มเจ็บซะทุกที 555
บ้าดีๆมุนษย์ ชอบๆ
อันที่จริงมีเรื่องกระวนกระวายใจอยากจะเล่าให้ฟัง
แต่มันเล่าที่นี่ไม่ได้ไงอ่ะ โอ้ย โอ้ย โอ้ย มันคันปากยิบๆ 5555+
ครั้นจะเล่าให้เพื่อนฟังก็ไม่ได้ ต้องเล่าให้ไดฟัง หรือไม่ก็เล่าให้อาจาย์ขวัญฟัง
คือไม่ใช่เรื่องร้ายๆอะไรหรอกนะ เป็นเรื่องดีๆด้วยซ้ำไป
กรี๊ดดดดดดดดดดด คันๆๆๆๆ
บอกให้อยากแล้วจากไป......
บางเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้ มันก็เป็นไปไม่ได้จริงๆวุ้ย
จะพยายามขนาดไหน จะตั้งใจดียังไง จะเตรียมพร้อมสุดชีวิต
มันก็ไม่ได้อยู่ดีหละ..
เพราะตัวแปรสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่เราไง
"มันอยู่ที่คนอื่น"
เพราะฉะนั้น การกระทำการใดๆ ที่ฝากสิ่งนั้นๆไว้กับคนอื่น
อาจก่อให้เกิดความไม่สำเร็จได้
หากเขาไม่ต้องการอย่างที่เราต้องการ
โอว...โน จงทำใจเสียเถิด
// คือไม่อยากเชื่อว่าต้องรอถึงอายุ 25 จริงๆหรอเนี่ยะ
// วันจันทร์ที่ 19 มิถุนายนนี้ อาจมี่ต่อมน้ำตาแตกทั่ว ธ.ร. - -"
// โอว... อาจารย์ขวัญ คิดถึงครับผม
WE LOVE IST WE LOVE MAHANAKORN
June 11 เมื่อ (ได) ไม่อยู่ #3หลายวันมานี้ มีเรื่องร้ายๆเข้ามาเยอะ
ด้วยการกระทำที่ผิดพลาดของตัวฉันเอง เฮ้อ....
ไม่รู้จะแก้ไขยังไง มันท้อใจว่ะ
พอเหอะ.. ยิ่งพูด ยิ่ง sad
อีกเรื่องนึงคือว่า เมื่อ (ได) ไม่อยู่ #3 ก่อกำเนิดมาจากความฝันหลายวันๆที่ผ่านมา
ซ้ำ ๆซากๆ แต่ก็ชอบฝันอยู่เรื่อยซิเอ้า
ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรมากมายหรอกนะ คิดถึงคนอื่นมากกว่าด้วยซ้ำ
แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่ว่ะ
เวลาเจอหน้า บางทีก็อยากคุย บางทีก็ไม่อยากคุย
บางทีก็อยากพูด บางทีก็ไม่อยากพูด
บางทีก็อยากเจอ บางทีก็ไม่อยากเจอ
อยากเอาเรื่องนี้เขียนลงไดมากๆ
เพราะมันส่วนตัวไง แต่ไดไม่อยู่ - -"
พอเหอะ วันนี้..
...ก็รู้นะว่าเธอรู้
แต่.. ถ้าความรู้สึกนี้ยังมีอยู่
จบปี 4 แล้วเราจะบอกกับปากเราเองนะ
...
June 06 เมื่อ (ได) ไม่อยู่ #2ฮ้า... สวัสดีบล๊อกที่รัก !!
ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง ชีวิตสับสนวุ่นวายไปเสียหมด ทุกครั้งที่ชีวิตดูวุ่นๆ ฉันก็จะคิดถึงจารย์ขวัญ ไม่ก็ ... "เพื่อนธ.ร." สิ่งที่เป็นเหมือนเครื่องเตือนความทรงจำของฉันนั่นคือ "รูปว่ะ" รูปเพื่อนสมัยธ.ร. โคตรเยอะเลยอ่ะ มีอยู่ประมาณพันกว่ารูปได้ ช่วงนั้นฉันฮิตไซเบอร์ช๊อตไง แบบว่าๆ เหมือนเท่ห์น่ะ ถ่ายกระจุยเลย - - " เอาว่ะ !! เดี๋ยววันนี้จะมาเล่าเรื่องผ่านภาพให้ฟัง...  เช้าแล้ววุ้ย! เอ้า ไปโรงเรียนกันเหอะ เป้ใบใหญ่ๆ พร้อมด้วยตุ๊กจาสีเขียวแป๊ดดดดด ตัวเท่าควายตัวนี้หละ
ที่ฉันแบกมันไปร.ร.ทุกวัย สุดจะเด่นเลยน่ะ แหมมม ถ้าสังเกตุดีๆ ก็จะเห็น หนังสือวิชาฟิสิกส์ที่ไม่มีอะไรจะจดในนั้นเลย - -" (ผ่านมาได้ก็บุญแล้วว่ะ)
กับบรรยากาศยามไม่มีผู้คนในธัญรัตน์
 ทุกปีไป ที่พวกเราจะต้องมีกิจกรรมไปต๊องๆหน้าชั้นเรียน และนี่คือกิจกรรมตอน ม.5 ภาคภูมิในมาก
ดูแต่งตัวเข้าสิ ว่าแต่ ทำไมตอนนั้นฉันดูไม่ได้เลยว่ะ - -"
โคตรจะดำ ทั้งๆที่โคตรจะดำ เธอยังไม่อาววววว...
 ทำกิจกรรมไป เรียนไป โดนผ.อ.หลอกไป (- -") ก็เกิดอาการซีเครียดขึ้นมาได้
(หน้าตาดูไม่ได้เลยรูปนี้ แต่ก็กล้าเอามาลงเน๊อะ)
 เอ๊... นี่ก็พรีเซ็นต์อีกแล้ว เป็นการนำเสนอที่ฉันภาคภูมิใจอีกตัวนึง
เพราะสะกดคนดูได้อยู่หมัด 555+ กิจกรรมสร้างคน คนสร้างชาติครับผม
ส่วนตัวแล้วเกล้ากระผมชอบรูปนี้มาก มันเหมือนมีมนต์ขลังยังไงชอบกล
 นี่คือบรรยากาศยามเย็ม ณ ธ.ร. ตอนไม่มีคนเลยอ่ะ ชอบมากกกกกกก
เหมือนร.ร.เป็นของเรา (เย็นแล้วทำไมไม่กลับบ้านว่ะ - -" รอป๋ามารับนี่หว่า)
 อิเคนนนนนนนนน !! (NO COMMENT!!!)
 แอน(อ้วน) กุ(ฟู) นัด(สวยจ้ะสวย) บี(ป้า)
น่ารักนะพวกแกเนี่ย!! ปัจจุบันนี้ 2 คนซ้ายมือ ได้กลายเป็นทอมไปแล้ว ฮ่ะ ชายคนนั้นก็ไม่ใช่ชายแท้ แต่ฉันก็มีความสุขที่เป็นเพื่อนพวกแกนะวุ้ย
 หนูนิว หัวหน้าห้องที่น่าร๊ากกกกก ที่ซู้ดดดดดดด
 นี่ก็กิจกรรมตอนม.6 ฉันทำการเขียนบทให้ตัวเองเป็นนางแบบด้วยนะย่ะ
นี่หละ สภาพนางแบบ ณ ธ.ร. โคตรเท่ห์เลยอ่ะ ฉันทำไปได้ยังไงกันเนี่ย
ดูรูปแล้วก็ตลกตัวเองทุกทีไปซิเอ้า!
 นี่ก็ จี + เคน ฮาดีรูปนี้... อิเคนมันหน้าตาย 5555+
 นี่ก็เพื่อนกลุ่มแรกในชีวิตฉัน (เพิ่งมีเพื่อนกลุ่มแรกตอน ม.6)
ใครสวยสุดว่ะ??? ฉันว่า ต้องเป็นฉันแน่เลย กร๊ากกก
 ทำไมทุกคนมันดูดีๆ กันหมดเลยว่ะเนี่ยะ ว่าแต่... ทำไมรูปนี้ไม่มีฉานนนนนนน
 นี่ก็กิจกรรมอีกแล้ว งานนี้ฉันได้รับเป็นคนเขียนบท+กำกับละครด้วยนะ เท่ห์วุ้ย
นี่ก็นักแสดงของฉัน น่ารักป่ะหละ? 5555+
 เอ่อ.... อันนี้ตลกว่ะ กิจกรรมวันสุนทรภู่ หรืออะไรซักอย่างนี่หละ
รู้สึกว่าฉันเขียนบทหรือเปล่าน๊า.... ฮาแตกมากเลยอ่ะ รับบทเป็นทหารวุ้ย
รูปนี้ถ่ายคู่กับเพื่อนที่รักเรามาก แต่เรากลับทำให้เพื่อนเสียใจ จนมาวันนึง เรากลับมานั่งเสียใจในสิ่งที่เราทำ แต่ก็สายไปเสียแล้ว .... แต่!!! ตอนนี้ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่นะจ้ะ
 อ่า...... ร่วมๆ กันบ้า เฉลี่ยๆ ความบ้ากันไป
 มอหกตอนปลายๆ ก็อุตริไว้ผมยาวและ แบบว่าๆ อยากสวยขึ้นนนนนนนน
(คือฉันไม่ได้แอบชอบได้คนนี้หรอกนะ)
 อ่า.... นี้ก็อีกรูป ฉันว่ารูปนี้ฉันดูดีสุดแล้วว่ะ (ได้เท่านี้หละ)
ตอนนี้ยังไม่ได้ดัดฟันเลย ถ้าสังเกตแบบทะลุทะลวง จะเห็นว่าฉันนั้น "ฟันหลอ" กำ!
 รูปสุดท้าย กับสองคนสุดท้าย กับบางสิ่งที่เป็นสิ่งสุดท้าย ... ที่ไม่รู้จะลืมหรือจะจำดี
เสื้อฟ้า- ดิว เสื้อแดง - น้องเฟริสท์ (คนนี้หละที่ฉันชอบพูดถึง) กับสองคนนี้ฉันจะพูดยังไงดีว่ะ ..... กับดิว - เออแก... เมื่อก่อนฉันก็ทำอะไรไม่ดีกับแกมาเยอะว่ะ
แกก็ด้วย ชอบหลอกใช้ฉัน 555 แหมมม ฉันก็รู้หรอกนะเว้ย ว่าแกหลอกใช้น่ะ
แต่ฉันก็ยอมๆ เอ้า! ก็คนมันรักมันชอบนี่หว่า ... แกเป็นคนแรกที่ฉันไม่ลืมว่ะ ถึงแม้วันวาน ฉันจะคิดกับแกแบบนั้น
แต่วันนี้.. แกเป็นเพื่อนฉันนะเว้ย
ถึงแม้แกจะไม่อยากเป็นก็ตามเหอะ แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าแกเป็นเพื่อนฉันเสมอ ... นี่เราไม่ได้เจอกันมาปีกว่าแล้วนะเนี่ย แกไปเรียนที่โน้นเป็นไงบ้างว่ะ ฉันไม่ได้ข่าวแกเลย
ครั้งล่าสุดที่ฉันรู้เรื่องแก ก็จากอาจารย์วิหาญน่ะ นานมากแล้วว่ะ ... ตอนนี้ฉันก็ยังอยากรู้สารทุกข์สุกดิบแกอยู่ว่ะเฮ้ย!!
กับน้องเฟริสท์ - เอ่อ..คือน้องคะ ทุกครั้งที่พี่นึกถึงน้อง
แล้วพี่ก็ขำตัวเองน่ะค่ะ ว่าพี่ทำแบบนั้นไปได้ยังไง 5555 พี่ยังไม่เคยขอโทษน้องเลยอ่ะ
พี่ขอโทษนะ แบบว่าๆ ช่วงนั้นพี่สับสนน่ะ แรงยุจากเพื่อนมันพาไปนะน้อง !! พี่ก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน ว่าพี่น่ะ มองน้องมาตั้งแต่พี่อยู่ ม.4 แล้วนะ
ตอนนั้นเฟริสท์ยังอยู่ 2/2 อยู่เลย พี่ชอบเฟริทส์ตอนนั้นน่ะ ดูเป็นเด็กที่ตั้งใจ มีความมุมานะ ไม่ใช่ว่าตอนนี้เฟริสท์ไม่ตั้งใจหรอกนะ แต่พี่ก็เข้าใจน่ะ ว่าชีวิตม.ปลายมันก็มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก
เท่าที่พี่ทราบข่าวมาล่าสุด พี่เห็นเฟริสท์ตั้งใจกับการเรียนมากขึ้นมาก ยังไงก็ขอให้ได้ นิติ ธรรมศาสตร์อย่างที่หวังไว้นะ ... พี่แอบเชียร์อยู่ห่างๆ
ปล* เฟริสท์เคยถามพี่ว่าพี่เป็นผู้หญิงรึเปล่า? พี่ยืนยันคำตอบเดิมอย่างแน่ชัดจ้ะ !!
May 30 เมื่อ(ได)ไม่อยู่..โอว.. บล๊อกร้างแล้วตรู - -" แทบโดนปิดไปเลย
หลายวันมานี้ มีเรื่องราวมากมายในชีวิตที่เกิดขึ้น ออกแนวเป็นเรื่องไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
มีคนได้กล่าวกับเราไว้ว่า " เห็นกิ๊กร้องไห้ 2 ครั้งแล้ว" ก็เลยนึกย้อนกลับไป เอ๊.... ไอ้ 2 ครั้งนี่มัน ครั้งไหนบ้างว่ะ อ๋อ... ครั้งแรก ร้องไห้เพราะ Introduction to Computers (อาจารย์ก้อยบอกว่าต้องเติม s ทุกครั้ง) เรื่องมีอยู่ว่า ฉันแปลงเลขฐานไม่เป็นน่ะ ร้องไห้เป็นบ้าไปเลย - -" นึกแล้วขำยังไงชอบกล กะอีแค่ แปลงเลขฐาน ฉันเป็นบ้าไปเลยว่ะ.. แต่ก็ผ่านมาได้ ไม่เห็นมีอะไรซักที ตุตะไปเองหมด ครั้งที่ 2 ก็เร็วๆนี้นี่เอง ..
ไม่เข้าใจตัวเองอยู่มาก ว่าจะไปฟูมฟายขนาดนั้นทำไม ณ ขณะนั้น สมองไม่ได้สั่งการให้คิดถึงปัญหาตอนนั้นเลย แต่กลับคิดอะไรก็ไม่รู้ คิดโน้นนี่ จนวกมาคิดถึงอาจารย์ขวัญ. อาจารย์ขวัญ คนที่ฉันจะคิดถึงเสมอไม่ว่าจะทุกข์ จะสุข หรือจะอะไรก็ตามที แต่ครั้งนี้มันแปลกกว่าทุกทีที่เป็น อาจารย์คะ หนูเปิดรูปอาจารย์ในกระเป๋าสตางค์ออกมา เพื่อที่จะให้อาจารย์ช่วยให้หนูผ่านพ้นวิกฤตตอนนั้น แต่รูปอาจารย์ กลับทำให้หนูฟูมฟายเข้าไปอีก ก็ในรูป อาจารย์ดันยิ้มใส่หนูอยู่นี่ แล้วหนูก็ร้องไห้ใส่รูปอาจารย์ มันดู เอ่อ.... บอกไม่ถูกว่ะ เหมือนเรากำลังทำให้อาจารย์ไม่สบายใจอยู่ เอาว่ะ!.... เฮือกสุดท้าย ในที่สุด ฉันก็ผ่านมาได้ เห็นไหม? ไม่มีอุปสรรคใดที่มนุษย์เราจะผ่านไปไม่ได้หรอก อยู่ที่ใจล้วนๆ.. นึกย้อนไปก็อนาจตัวเองว่ะ จะร้องไปทำไมก็ไม่รู้
อ่อนแอชะมัดยาด ! แต่ก็ต้องขอขอบคุณ เจ้าของเสียงหลายๆเสียงที่พูดออกมาว่า "แกเป็นผู้นำเขานะเว้ย แกต้องไม่ร้องดิ" "ไม่เป็นไรๆ หรอก กิ๊กเข้มแข็งอยู่แล้วหละ" ฯลฯ ขอบคุณพวกแกว่ะ ที่ทำให้ฉันผ่านมันมากได้ ฉันอยากจะบอกคนๆหนึ่งว่า
"ตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกัน จวบจนวันนี้ แม้เราจะไม่ได้สนิทกันจนจะใช้คำว่าเพื่อนสนิทได้ แต่แกก็ไม่เปลี่ยน เป็นเพื่อนที่ดีกับฉันมาก แกรู้ไหม?"
และอยากบอกอีกคนว่า
"แม้จะเป็นแค่รูป แต่หนูก็รู้สึกได้นะ ว่าอาจารย์อยู่ข้างๆหนูเสมอ" และขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ
"เราน่ะ รู้ว่าเราทำผิดไป และเราก็ได้ขอโทษ ซึ่งคำขอโทษที่ออกไป ณ ตอนนั้น คือคำขอโทษที่ออกมาจากใจจริง แต่ดูเหมือนมันจะไม่มีผลอะไรกับผู้ฟัง (?) แม้ว่าหลังจากเหตุการณ์นั้น ทุกคนทำตัวเหมือนปกติซะทุกอย่าง จนดูว่า เฮ้ย! พวกมึงปกติกันเกินไปรึเปล่าเนี่ย? แต่คงมีเราคนนึง ที่ในใจมันไม่ปกติเลยน่ะ จะให้คุย ให้ระบายกับเพื่อนในกลุ่ม เราก็ไม่กล้าจะทำ ช่วงเวลานี้ มีปัญหาอะไร ก็คุยกับตัวเองเป็นหลักไปก่อน ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันน่ะ มีความสามารถด้านการคุยกับตัวเองเป็นเลิศอยู่แล้ว ฉันไม่รู้ว่าทุกคนคิดอย่างไร ในเมื่อเราไม่พูดกัน แต่ฉันเชื่อว่ะ ว่าคงมีซักวัน ที่ระเบิดมันจะแตกอีกซักลูก ถ้าทุกอย่างมันยังไม่เคลียร์แบบนี้" "คนเราน่ะ เจ็บแล้วมันต้องจำ"
// ฉันน่ะ เคยร้องไห้ที่ ม. มากกว่า 2 ครั้งอีก 555 แต่ไม่มีใครเห็นเท่านั้นเอง (มีแค่อาจารย์ขวัญรู้ก็เพียงพอแล้ว)
// อาจารย์ขวัญขา... คิดถึงไดอ่ะ และขอบคุณสำหรับ พิซซ่า + สปาเก็ตตี้ + สลัด ที่เลี้ยงหนูด้วยนะ // รักทั้งได ทั้งนางเอกไดเลยนะ // เมื่อคนหนูฝันถึงไอ้คนนั้นด้วยหละอาจารย์ กร๊ากกกก เขิลลลลลว่ะ
March 11 ....
กิ๊กมาแล้วค่ะ .. เกรดก็ออกแล้วค่ะ จำได้ว่า ฟารีสบอกว่าเกรดออกแล้ว ตอนประมาณ บ่าย ๆ ได้ แต่ฉันไม่กล้าดูว่ะ ... คือจริง ๆ แล้ว อยากให้คนที่เห็นเกรดเราคนแรกคือ ...อาจารย์ขวัญ....
ก็เลยนั่งรอ ประมาณ 7 ช.ม. เพื่อจะโทรหาอาจารย์ เป็นการรอที่ลุ้นและติ่นเต้นมาก ๆ คือ ฉันมีความคิดอยากให้อาจารย์เห็นมันคนแกรตั้งแต่ตอน ปลายภาคครั้งที่แล้วน่ะ แต่ไม่ได้ทำ ก็เลยยกยอดมาครั้งนี้ และมีความตั้งใจสุดฤทธิ์ ว่าจะต้องเป็นอาจารย์ขวัญเท่านั้น ตื่นเต้นนนนนน มากกกกก เอางี้ เอาเกรดเทอมที่แล้วไปดูก่อน 555+
ต่อๆๆๆ.... 5 ทุ่มตรงรีบโทรหาอาจารย์ และมีข้อตกลงเกิดขึ้น ตอนแรกสุด อาจารย์บอกว่า ถ้าได้ 4.00 อาจารย์จะพาเลี้ยง.. แต่พอตอนดูเกรดเราได้มีการเปลี่ยนกติกาในการพนันเล็กน้อย โดยเปลี่ยนเป็น 0.01 - 3.79 ให้พี่กล้าเลี้ยง 3.80-3.99 ให้อาจารย์ขวัญเลี้ยง และ 4.00 ฉันต้องเลี้ยงอาจารย์ - -"' พอบอก ID + รหัส เสร็จสรรพ ก็ติ่นเต้นไม่หาย มาถึงหน้าดูเกรดแล้ว...
"อาจารย์ ๆ ใจเย็น ๆ นะ กิ๊กจะบ้าตายแล้วเนี่ยะ" "แกจะติ่นเต้นอะไรปานนั้น" "ก็มันติ่นเต้นอ่ะอาจารย์....." "นี่ ๆ มาถึงหน้าดูเกรดแล้วนะ โหลดเสร็จแล้ว" "งั้น ๆ หนูได้ Mathematic เอ ใช่ไหมค่ะ??" "เออ... แต่นี่ ฉันบอกอะไรแกอย่างนะ" "ว่าๆ " "แก เป็นคนเลี้ยงฉันหละ" "หา......งั้นหนูก็ได้ ได้ ได้ ....????....."
"หนูได้ 4.00 หรอค่ะอาจารย์" "เออดิ.. ฉันจะโกหกแกทำไม" "!!! ??? !!! ????" ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ ขอบคุณมากสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างจริง ๆ ^^"
February 07 คะแนนกลางภาค วู้ววว....Introduction to Computer Programming
คะแนนเต็ม 30 ได้ 30
(TOP!)
Introduction to Telecommunication
คะแนนเต็ม 30 ได้ 26
(รอง TOP!) Fundamental of Information Technology
คะแนนเต็ม 30 ได้ 26
(TOP!) Organization Function and Management
คะแนนเต็ม 100 ได้ 78 หารไปหารมา (อ.ช่วย) สรุป ได้ 29.2 เต็ม 30
(รอง TOP!) Mathematic II
คะแนนเต็ม 50 ได้ 48 หารไปหารมาได้ 38.4 เต็ม 40
(TOP!) - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Final นี้ คงต้องสู้ ฟิต ๆ
ไม่หลุดทุน เถ๊อะ .. เพี้ยง
ไม่รู้ช่วงนี้เป็นไร เห็นมินิคูเปอร์ไม่ได้ มันกรี๊ดดดดดดด ในใจทุกครา สงกะสัยมันอยากมีเจ้าของหน้าตาเหมือนเรา เหอ เหอ คันละ 2 ล้าน 2 คัน 4 ล้าน - -" เอาว่ะ ๆ สู้ ๆ ...!! รอไปนิดส์นะคะ เดี๋ยวรวย!
วู้ววววว ดีจริง บล๊อกวันนี้ไม่มีจารย์ขวัญ - -"
January 17 บล๊อก..ล่องหน ~~กรี๊ดด...ดด.....ดด......ด
บล๊อกล่องหนวุ้ย ไอเดียกระฉูดเชียว
ที่มันล่องหนเพราะว่า มันคล้ายจะเป็น ไดอารี่ฉันว่ะ
ก็เจ้าไดอารี่จริง ๆ มันไม่อยู่น่ะ มันไปเที่ยวลพบุรี
อิจฉามันเจง ๆ ...^^ อยากไปกับมันมาก ๆ (ให้ตายเถอะ)
อาจารย์ขวัญ เขาอยากอ่านไดอารี่ ทั้งที่ฉัน เขิน เขิ๊น เขิน
เกิดมายังไม่เคยเขินเป็นจริงเป็นจังอย่างนี้มาก่อน เลยว่ะ
ต้องเท้าความไปตั้งแต่เมื่อไม่กี่วันมานี้
ก็วันที่ 12 มกรา มันเป็นวันวาเลนไทน์ไง (??) ฉันกระแดะซื้อของขวัญวันเกิดให้อาจารย์เขานะ
มินิคูเปอร์
s
ด้วยหละ (แอบชอบเองว่ะ)
ก็เลยเอาไปให้อาจารย์ที่บ้าน พร้อมกับไดอารี่ ในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
ในใจแอบเขินแล้วเขินอีกไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ๆ
จะเขินทำไมนักหนา??? = นั่นดิ ฉันก็งงตัวเองอยู่ คงเพราะมันมีอาจารย์ขวัญอยู่เกือบทุกวันในนั้นน่ะ
จบ
(อยู่ ๆ ก็จบซะ)
เริ่ม.. (เรื่องใหม่)
คือว่าวันที่ 16 มกราคม 2549 มันเป็นวันครูใช่ไหมค่ะ
แต่ฉันต้องไปทำฟันไงหละ ที่ฟิวเจอร์
ฉันก็ไปของฉันคนเดียวหละ กำ-*- ฉันใส่ฟันสี
สี...
สี... ชมพู & ฟ้า สลับกันน่ะ
โอ๊ยยย มองหน้าตัวเองแล้ว สะ สะ สวนรังสิตว่ะ
(แต่ดูดีนะ เพราะฉันสวยเสมอ)
มีแต่คนชมว่าดูดี แต่ในใจฉันก็แอบอายอีกแล้วพี่น้อง
(สีมันหวานมากกกก)
จากนั้นฉันก็ปฎิบัติการ โทรศัพท์หาครูป้อม เนื่องในโอกาสวันครูนี่หละ
ครูป้อมนี่ก็แปลกนะ ไม่รู้ทำไมถึงเข้าใจฉันไปซะทุกอย่าง
ดีจังค่ะ หนูหละช๊อบ ชอบ
การได้คุยกับอาจารย์ในครั้งนั้น (45 นาที)
ทำให้หนูมีพลังในการสู้ชีวิตได้ยันสอบปลายภาคเลยค่ะอาจารย์
สู้ ๆ ... อาจารย์ป้อมจะได้ยิ้มกับความพยายามของเรา
^^
จากนั้นตอนช่วงค่ำ ก็ส่ง SMS หาอ.แนน กะ อ.เอ๋ (เนื่องในโอกาสวันครู)
ตะกะใจมาก อ.เอ๋ตอบกลับทันที ภายในเวลา 3 นาทีเท่านั้น (เร็วปานวาด)
จากนั้นฉันก็นั่งเขียนโปรแกรมภาษาซี ฮั่นแน่ อย่าคิดว่าฉันขยันเลย ฉันทำการบ้านน่ะ
นั่งมาครึ่งคืน การบ้านก็ไม่เสร็จ ทำไม่ได้ว่ะ เดี๋ยวต้องกลับไปพยายามต่อีก
10.45 น. อ.แนนก็ส่ง sms ตอบกลับมาอีกและ ^^
เอ๊... ฉันก็ส่งกาอาจารย์ขวัญนะ ทำไม she ไม่ตอบฉันว่ะ-*-
ไม่ได้คิดไรหรอก
คิดแต่ว่า ทำไมการบ้านภาษาซีครั้งนี้ฉันทำไม่ได้ว่ะ
คิดอยู่นั่นหละ
พยายามมองรูปอาจารย์ขวัญ เพราะมีอยู่ครั้งนึง ฉันมองรูปอาจารย์แล้วนึกโปรแกรมออกว่ะ (เจ๋ง)
ครั้งนี้จ้องแล้วจ้องอีก ก็นึกไม่ออก (ฉันโง่เองหละ 555)
เอาว่ะ นอนก็นอน ไม่ไหวแล้ว
11.30 นอน ๆ
11.45 โทรศัพท์ดัง ใคร(แมร่ง)ส่งมาหาว่ะ
ตะเกียก ตะกาย ลุกจากเตียง เพราะเสียง sms มันยาวมากเท่าเพลง ๆ นึง
แว้กกกก....กกก....ก
ห๊า......
อาจารย์ขวัญว่ะ
กรี๊ดดดดด......ดดดดดดดด.........
อาจารย์ขวัญส่งมาหาว่า
"อ่านไดจบแล้วนะ 555 อยากเขียนมั่งง่ะ"
ฉันแทบกรี๊ด สลบคาห้อง
นึกใจในหลายตลบ อะไรว่ะ ไดฉันตั้ง 100 กว่าหน้า
อาจารย์ใช้เวลาอ่านมันแค่ 2 วันเอง กำ-*- เว่อร์ว่ะ
นึกในใจ = อาจารย์เว่อร์มาก
(เว่อร์ไหนที่นี่หมายถึง she can มาก (มันแปลได้ดีขึ้นไหมนี่))
เขินว่ะ คิดว่าถ้าอาจารย์อ่านมัน ฉันเขินตายแน่
แล้ว she สามารถอ่านลายมือฉันได้ เก่งสุด ๆ
สรุปแล้ว หลังจากฉันได้ sms อาจารย์ขวัญมา
ฉันก็นอนยิ้มประหนึ่งว่า "บ้า" กันไปเลย
ยิ้มจริง ๆ นะ เช้าตื่นมา ยังเห็นว่าตัวเองยิ้มอยู่เลย
ตอนนี้นั่งพิมพ์บล๊อกอยู่ ฉันก็ยิ้มอยู่กับคอมนี่หละ
"บ้า"
ปล* คิดถึงไดอารี่ว่ะ
January 06 Congratulation Part II
เหนื่อยอีกแล้ว พี่น้อง !! ในที่สุดวันจริงก็มาถึง ตื่นเต้นอีกแล้วว่ะ ^^" อยากอ่านบรรยากาศหรืออะไรก็เข้าไปอ่านในบล็อกอาจารย์แล้วกันนะ http://spaces.msn.com/members/alohayabu อ่านแล้วฮาโคตรน่ะ ขำจะตกเก้าอี้ อ่อ!! มีหางฉันติดอยู่ในบล็อกเขาด้วยนะ (น่าภาคภูมิใจมาก ๆ) แต่ไม่เข้าใจ ว่าทำไม๊ อาจารย์ไม่ลงชื่อฉัน ให้เครดิตซะหน่อย ดันใช้ชื่อฉันว่า "ตากล้องผู้โชคร้าย" แต่แหมมมมมม! ฉันว่า ฉันน่ะ โชคดีสุด ๆ ที่ได้เป็นตากล้องจำเป็นครั้งนี่เนี่ยะ
อาจารย์ไปล้างรูปมาแล้ว เฮ้ย ! รูปสวยว่ะ ใช้ได้ ๆ เลย ความละเอียดกล้องมันดีน่ะ แต่ฝีมือมันห่วยนิดหน่อย ^^" ตอนนี้กำลังบ้ารูปอาจารย์สุด ๆ ว่าจะไปแต่งงานกับรูปอาจารย์อยู่เนี่ยะ 5555 เอ้า! เน็ตบ้านใครเร็วก็โหลดกันมันส์ซะนะ ส่วนเน็ตใครช้า ก็ขอออภัยมา ณ ที่นี้ หรือถ้าเน็ตที่บ้านไม่มี ก็สนน.ด้วย (สนน.ตัวเอง)
ปล. ปีใหม่นี้ เจออาจารย์ขวัญเกือบทุกวันเลยว่ะ เกือบจะเอียนหน้ากันไปเลย ปล. (อีกที) ว่าจะต้ม Adobe Premiere Pro กินซะหน่อย ทำไมมันทำยากเงี่ยะเนี่ยะ ปล. (เอาน่าๆ) คะแนนวิชาโทรคมนาคมออกแล้ว ดีจนน่าใจหาย
อ้อ! ลืมบอกไปเลยว่า ข้อดีของการได้เป็นตากล้องเนี่ยะ นอกจากจะได้เห็นรูปก่อนชาวบ้านแล้ว ยังได้รูปเหล่านั้นเก็บเป็นสมบัติส่วนตัวอีก แต่ประเด็นสำคัญอยู่ตรงที่ว่า ว่า... ว่า....... จะเห็นว่า คนถูกถ่ายจะยิ้มให้กล้องเสมอเลย (ถึงแม้เขาไม่ได้ยิ้มให้เราก็ตามเห๊อะ) แต่เป็นควาามภาคภูมิใจสูงสุด ของตากล้อง(ผู้โชคร้าย) อย่างฉันแล้วหละ !! ^^"
อ้อ!! ลืมอีกและ ว่า .... ขอบคุณสำหรับตุ้งติ้ง EDU SWU นะคะ หนูหละ ช๊อบชอบ
ชอบมากกกกก อาจารย์เอ๋สวยว่ะ
ฉันชอบรูปนี้มาก น่ารักสุดๆอ่ะ
(ถ้าสังเกตให้ดี จะรู้ว่าฉันพิมพ์คำบรรยายใต้ภาพผิด)
ล้วงมาแล้ว เจอตังค์ 2 บาท
น่ารัก(โคตร) แว้กกกกก
ไปแล้ว ๆ ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมนะคะ ^^"
December 27 คอนเกรตตุเลชั่น... อาจารย์ขวัญรับปริญญา!
ขี้เกียจเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอ่ะ เพราะมันก็ไม่มีอะไรมาก
วันนี้ฉันจะเป็นลมอีกแล้วอ่ะ ไม่รู้ทำไมอีกเนี่ยะ
ครบปีนึงแล้ว กับความสัมพันธ์ที่ดี ๆ กับอาจารย์ทั้งสามคน
เฮ้ออออ ตื้นตันใจ.. ^^
ไม่หรอก ไอ้ที่พล่าม ๆ มา ... ก็แค่สงสัย
..............................................................................
ผ่านมา 1 วันแล้ว กับเหตุการณ์วันรับปริญญา
....
บางทีบางสิ่งบางอย่างที่มันได้มาง่าย ๆ มันก็ไปง่าย ๆ ...
ปล. ...ณ ขณะนี้ที่บ้านได้ทำการเลิกใช้โทรศัพท์บ้านแล้ว เพราะมีปัญหามากมาย เพราะฉะนั้นดิฉันคงไม่ได้ออนเอ็มตอนดึก ๆ ยันจบปี 4 โน้น
ปล.(อีกที).. เดินห้าง ตาลายว่ะ ช่วงปีใหม่มีแต่ของขวัญ ของที่ระลึก ต๊ายยยยหละ ฉันเดินห้างไปพร้อมกับชื่อคนไม่กี่คนวน เวียนๆ
ยังไงหนูก็ขอร่วมแสดงความยินดี จากใจจริงด้วยคนนะ อาจารย์... |
|
|
